Μπιγκ Μπανγκ!

από το zougla.gr http://www.zougla.gr/news.php?id=31771 

30 Μαρτίου 2009, 23:00

Σε αυτοκτονία αποδίδει η Αστυνομία το θάνατο του 13χρονου στη Νέα Ιωνία, καθώς στο σπίτι του στην οδό Ανθέων 61 βρέθηκε χειρόγραφο σημείωμα, το οποίο έγραφε «Αντίο, Μάνος».Το παιδί πήδηξε από τον 7^ο όροφο στις 6 το απόγευμα.  Οι γείτονες άκουσαν ένα δυνατό θόρυβο και όταν βγήκαν έξω, το είδαν σε μια λίμνη αίματος στο πεζοδρόμιο.Σύμφωνα με πληροφορίες, ο 13χρονος, τον οποίον όσοι γνώριζαν, τον χαρακτήρισαν εσωστρεφή, καβγάδισε με τη μητέρα του για τις σχολικές του επιδόσεις.  Όταν εκείνη έφυγε για να πάρει την αδελφή του από το φροντιστήριο, το παιδί πήδηξε στο κενό.

Ο πατέρας του παιδιού, ο οποίος είναι ιατρικός επισκέπτης, βρισκόταν στην Άμφισσα και επέστρεψε εσπευσμένα στην Αθήνα.

(Πρώτη καταχώρηση: 30 Μαρτίου 2009, 19:50)

Οπου μια μέρα έλαβα ένα τηλεγράφημα: “Εύρον πρασίνην πέτραν ωραιοτάτην, ελθέ αμέσως. Ζορμπάς”‘

Ηταν η εποχή που ακούγουνταν οι πρώτες μακρινές βροντές της καταιγίδας που είχε κιόλα κινήσει καταπάνω στη γης. Ο παγκόσμιος πόλεμος. Εκατομμύρια άνθρωποι έτρεμαν, θωρώντας την πείνα, τη σφαγή, την παραφροσύνη νά’ ρχουνται. ‘Ολοι οι δαιμόνοι του ανθρώπου είχαν ξυπνήσει και διψούσαν για αίμα.
Μέσα σε τέτοιες φαρμακερές μέρες έλαβα το τηλεγράφημα του Ζορμπά. Στην αρχή θύμωσα, ο κόσμος χάνεται, κιντυνεύει η ζωή κι η τιμή κι η ψυχή του ανθρώπου, κι ορίστε τώρα ένα τηλεγράφημα να κινήσεις, να κάμεις χίλια μίλια για να δεις μιαν όμορφη πράσινη πέτρα! Ανάθεμα είπα στην ομορφιά, γιατί ‘ναι άκαρδη και δεν νοιάζεται για τον πόνο του ανθρώπου.
Μα ξαφνικά τρόμαξα, ο θυμός είχε κιόλας ξεθυμάνει κι ένιωθα με φρίκη πως η απάνθρωπη αυτή κραυγή του Ζορμπά αποκρίνουνταν σε άλλη απάνθρωπη μέσα μου κραυγή. ‘Ενα άγριο όρνιο μέσα μου τίναξε τα φτερά του να φύγει. ‘Ομως δεν έφυγα. δεν τόλμησα πάλι, δεν κίνησα να πάω, δεν ακολούθησα τη θεϊκιά θηριώδη μέσα μου κραυγή, δεν έκαμα μια γεναία παράλογη πράξη. Ακολούθησα την κρύα ανθρώπινη φωνή του λογικού, πήρα την πένα κι έγραψα του Ζορμπά και του εξηγούσα…
Κι’ αυτός μου αποκρίθηκε: «Είσαι, και να με συμπαθάς, αφεντικό, καλαμαράς. Μπορούσες κι εσύ, κακομοίρη, μια φορά στη ζωή σου να δεις μιαν όμορφη πράσινη πέτρα και δεν την είδες. Μα το Θεό, κάθουμαι κάποτε, όταν δεν έχω δουλειά, και λέω με το νου μου: «Υπάρχει, δεν υπάρχει Κόλαση;» μα χτες που έλαβα το γράμμα σου, είπα: « Σίγουρα πρέπει να υπάρχει Κόλαση για μερικούς καλαμαράδες».

 ”Έτσι ή αλλιώς, η λειτουργία της συνειδήσεως επιτρέπει τώρα να ανακεφαλαιώσουμε συνοπτικά την ιστορία της Γης και του ανθρώπου επί της Γης. Ας αντιστοιχήσουμε αυτήν την ιστορία των περίπου πέντε δισεκατομμυρίων ετών, με κάτι πιο προσιτό στη σκέψη: τη διαδρομή ενός και μόνον ημερολογιακού έτους, που η πρώτη του ημέρα — η 1η Ιανουαρίου — ταυτίζεται με τον σχηματισμό του πλανήτη μας και η τελευταία — η 31η Δεκεμβρίου — με το «σήμερα». Για τους δύο και πλέον πρώτους μήνες, μέχρι δηλαδή τις αρχές Μαρτίου, δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία. Η Γη είναι πιθανόν μια στροβιλιζόμενη μάζα αερίων και σκόνης, ενώ στην συνέχεια στερεοποιείται και αποκτά μια δηλητηριώδη ατμόσφαιρα. Η ζωή εμφανίζεται μέσα στον Απρίλιο — «ο Απρίλης είναι ο σκληρότατος μήνας» έγραψε ο T.S. Elliot — ενώ έχουν περάσει ήδη εκατό μέρες από την αρχή. Έκτοτε, και για πολλούς μήνες, υπάρχει πάλι μια σχετική ασάφεια ως προς τη διαμόρφωση του πλανήτη η σύγκρουση των τεκτονικών πλακών δημιουργεί ηπείρους, οροσειρές και βαθύτατα ωκεάνια ρήγματα, ενώ η εξέλιξη της ζωής προχωρά με ανεπαίσθητα βήματα. Είναι μόνο στα μέσα Νοεμβρίου — σαράντα πέντε ημέρες πριν από το «σήμερα» — που η ζωή κυριαρχεί στους ωκεανούς. Προς τη στεριάεξέρχεται δεκαπέντε μέρες αργότερα. Κατά τα μέσα Δεκεμβρίου, την επιφάνεια της Γης καλύπτουν δάση, λουλούδια και πρωτόγονες μορφές ζώων. Μια εβδομάδα πριν από σήμερα, οι δεινόσαυροι κυριαρχούν, ενώ οι ανθρωπόμορφοι πίθηκοι εμφανίσθηκαν πριν λίγες ώρες και ο Homo sapiens πριν από μια ώρα.
Σ’ αυτή τη μια και μόνον ώρα στη διαδρομή ενός ολόκληρου έτους, επισυμβαίνει ουσιαστικά η ανθρώπινη εξέλιξη λίγα μόνον λεπτά κατέχει η γραπτή ανθρώπινη ιστορία και μόνο σε μερικά δευτερόλεπτα μετράται η περίοδος που η επιστήμη και η τεχνολογία μετατρέπουν τον άνθρωπο από υπόδουλο, σχεδόν σε κυρίαρχο το φυσικού κόσμου. Κυρίαρχο ναι, όχι όμως και αναγκαστικά σοφότερο.”